Tęgoborze. Parafia pw. św. Stanisława BM

Dnem do góry, a płynie

Miejscowość jest bogata; ma wodę, góry i aż trzy kościoły. Tych kościołów w dziejach Tęgoborzy można naliczyć cztery.

Świątynia św. Mikołaja została w latach 70. XX w. "sprezentowana" Tabaszowej, jako wiano na samodzielną parafialną drogę, co ją zresztą uratowało przed zniszczeniem przez wody Rożnowskiego Jeziora. W jakimś wymiarze "zastąpiła" ją kaplica dojazdowa. Najstarszy tęgoborzański kościół, św. Justa, wznosi się majestatycznie na wzgórzu i dla całej okolicy pełni rolę swoistego maryjnego "sanktuarium".

Opiekunka podróżnych

Tej opieki Maryi bardzo potrzeba choćby tylko podróżnym pokonującym niekiedy z duszą na ramieniu zawiłe serpentyny juścieńskiego wzniesienia. Swoją drogą ile razy tamtędy przejeżdżam dziwię się, że nikt jeszcze nie wpadł na to, żeby przez środek góry zwyczajnie przeprowadzić komunikacyjny tunel, podobny do tych, jakich pełno w Austrii czy Włoszech (tak pewnie, jako niepoprawny fantasta, będę się dziwił długo.).

Bóg trzyma rodziny

Pokonawszy dość karkołomną trasę, zjeżdżamy w łagodną kotlinę, obmywaną wodami Jeziora Rożnowskiego. Na jej środku już z daleka dostrzec można okazałą świątynię. Parafialny kościół, poświecony w 1969 r., przypomina kształtem monumentalną łódź, odwróconą dnem do góry. Łódź miejscowego Kościoła, choć dnem do góry, to jednak płynie przez dzieje sprawnie i pewnie. Początek dziejów tęgoborzańskiej wspólnoty wiary datowany jest na przełom XII/XIII wieku. Obecnie liczy ona niespełna trzy tysiące wiernych. Parafia jest młoda, cieszy się dodatnim bilansem przyrostu naturalnego, ma wiele szkół. Ludzie żyją z sadownictwa, ogrodnictwa, rolnictwa, drobnego biznesu. Powodzi się im różnie: stronami lepiej, stronami nieco gorzej. Niektórzy wyjeżdżają. Więzi rodzinne są jednak mocne i zwykle trzyma je w swych rękach Bóg.

Najważniejsza więź

Proboszcz zapewnia, iż parafianie starają się być blisko Kościoła. Ich religijność nosi mocny stygmat maryjny; chętnie uczestniczą w nabożeństwach ku czci Matki Bożej, wiele starszych i młodszych osób należy do licznych róż różańcowych. W parafii żywe jest życie sakramentalne; ludzie często korzystają ze spowiedzi i Komunii świętej. Kilka związków niesakramentalnych stara się uregulować swe sprawy zgodnie z nauką Kościoła, rozumiejąc, że więź z Bogiem i Jego Kościołem jest najważniejsza ze wszystkiego.

Ks. Stanisław Berdzik

Ur. 27 04 1958 r. w Kamienicy. Święcenia kapłańskie przyjął w 1983 r. Posługiwał w Dobrej, Tarnowie, Żegiestowie, gdzie przez 10 lat w ekstremalnych warunkach był proboszczem. W roku 2004 objął ster Kościoła w Tęgoborzy. W jego prowadzeniu pomaga mu czterech kapłanów: dwóch wikarych: ks. Jan Gwóźdź i ks. Józef Mirek oraz dwóch rezydentów: ks. prał. Władysław Sitko i ks. Jan Krawczyk.

Moim zdaniem

Chciałbym rozwijać dziedzictwo przeszłości. Na bieżąco rozwiązujemy problemy, tak natury duchowej, jak i materialnej. Niektórzy z parafian wykazują nadmierną skłonność do kieliszka; zdarzają się nawet tak niedopuszczalne rzeczy, jak siadanie za kierownicę pod wpływem alkoholu. Radością jest wiara ludzi; ich miłość do Boga i bliźnich, ofiarność i życzliwość. Mam nadzieję, że wraz z księżmi, którzy pięknie tu pracują uda się jeszcze bardziej ożywić ducha parafii, zaangażowanie wiernych w grupy i organizacje religijne. Parafia wydała 17 księży, teraz jedna osoba świecka wyjeżdża na misje; wciąż czekamy na powołania żeńskie, modlimy się o to przed Matką Bożą Juścieńską. Jej kult nieustannie się rozrasta i może, da Bóg, kiedyś na skroniach Maryi pojawią się korony.